Kisah Sebenar · Melaka, Malaysia

Sepasang Suami Isteri Warga Emas: Hidup dalam Kemiskinan Tegar dan Ancaman Keselamatan

Tanpa air, tanpa elektrik, dan tanpa rasa selamat di rumah sendiri — inilah kisah yang cuba mereka sampaikan kepada dunia.

01

Latar Belakang Rumah Tangga dan Asal Usul Rumah

Pasangan ini — suami warganegara Malaysia berusia 64 tahun, dan isteri warga asing berusia 48 tahun — berkahwin pada tahun 2022 dan mula mendiami sebuah rumah pusaka di Melaka. Rumah tersebut didaftarkan atas nama bapa suami yang telah meninggal dunia pada tahun 2008.

Sebelum pasangan ini berpindah masuk, rumah tersebut telah lama didiami oleh tiga ahli keluarga lain: ibu (meninggal dunia pada 2019), abang sulung (masih tinggal di rumah tersebut), dan adik bongsu (kini telah berpindah ke Vietnam).

Apabila pasangan ini mula tinggal di rumah tersebut pada tahun 2022, mereka mendapati bahawa bekalan air dan elektrik telah terputus sejak tahun 2016 akibat tunggakan bil yang ditinggalkan oleh penghuni-penghuni terdahulu. Tunggakan bil utiliti, cukai tanah, dan cukai taksiran juga masih belum diselesaikan sejak tahun tersebut.

02

Kehidupan Harian Tanpa Kemudahan Asas

Sejak tahun 2016 sehingga kini, pasangan ini terpaksa bergantung sepenuhnya kepada air hujan untuk keperluan minum, memasak, dan mandi. Air hujan dikumpul dan disimpan dalam jerigen serta botol mineral setiap kali hujan turun. Ketika musim kemarau, mereka terpaksa berjimat-cermat pada tahap yang amat membebankan.

Struktur rumah pusaka itu sendiri kini semakin uzur — bumbung telah bocor dan bahagian-bahagian tertentu tidak lagi selamat untuk didiami. Pasangan ini tidak mempunyai kemampuan kewangan untuk melaksanakan sebarang pembaikan.

03

Ancaman Keselamatan daripada Ahli Keluarga Terdekat

Pasangan ini turut berkongsi kawasan rumah dengan abang sulung suami, seorang warga emas yang mempunyai masalah kesihatan mental dan sering menunjukkan tingkah laku yang sukar diramal. Beliau kerap mandi tanpa berpakaian di kawasan terbuka berhampiran rumah — bukan di dalam tandas — terutamanya pada waktu isteri berada di bahagian belakang rumah untuk memasak atau menadah air hujan.

Akibat keadaan ini, isteri hidup dalam rasa tidak selamat yang berpanjangan. Beliau sering mengurung diri di dalam bilik dan hanya keluar setelah memastikan abang ipar tiada di kawasan tersebut. Apabila terpaksa ke dapur, beliau akan menunggu sehingga abang ipar selesai mandi — namun keadaan itu kerap berulang apabila beliau kelihatan keluar dari bilik.

Suami pula mengalami tekanan perasaan yang berpanjangan, mudah marah, dan pada waktu tertentu bercakap dengan cara yang boleh menyinggung perasaan orang lain — suatu keadaan yang, pada pandangan isteri, mencerminkan kesan trauma akibat kesukaran hidup yang berlarutan.

04

Usaha Awal Memohon Bantuan

Sebelum ini, pasangan ini telah beberapa kali cuba memohon bantuan daripada pelbagai pihak, namun tanpa hasil yang memberangsangkan.

Lawatan agensi kerajaan (April 2025). Sekumpulan wakil daripada sebuah parti politik bersama pegawai Jabatan Kebajikan Masyarakat pernah datang ke rumah. Suami menyerahkan salinan bil utiliti, cukai, dan kad pengenalan sebagai bukti keperluan mereka. Namun, menurut pasangan ini, sesi temu bual hanya tertumpu kepada abang sulung, termasuk sesi bergambar untuk dimuat naik ke media sosial masing-masing, manakala keperluan pasangan ini sendiri tidak ditangani secara serius. Tiada sebarang bantuan susulan diterima selepas itu.

Surat rayuan ke pelbagai pihak. Isteri tidak berputus asa. Beliau menghantar surat rayuan kepada pejabat Ahli Parlimen kawasan, Pejabat Wanita, Kementerian Pembangunan Wanita, Keluarga dan Masyarakat, serta beberapa pengguna media sosial yang berpengaruh di Malaysia. Sehingga kini, tiada respons positif diterima daripada mana-mana pihak.

05

Permulaan Hubungan dengan Sebuah Pertubuhan Kebajikan

Pada bulan Julai 2026, isteri terlihat sebuah iklan pertubuhan kebajikan di internet. Iklan tersebut memaparkan gambaran yang menyentuh hati — pertubuhan itu dikatakan membantu membaiki rumah golongan miskin, membiayai sewa rumah bulanan, dan menyediakan pelbagai bentuk bantuan lain. Isteri berasa tertarik dan mula menaruh harapan.

Pada awal bulan tersebut, isteri menghantar mesej WhatsApp kepada pertubuhan itu, menceritakan keadaan sebenar mereka: hidup tanpa air dan elektrik, serta terpaksa berkongsi rumah dengan seorang individu yang kerap tidak berpakaian di kawasan terbuka. Beliau turut menghantar gambar dan video bumbung rumah yang telah rosak.

6 Julai 2026 — Pihak pertubuhan cuba menghubungi sebanyak dua kali. Pada masa itu isteri sedang memasak, dan dengan baki bateri telefon yang hampir habis, beliau memberanikan diri menelefon semula. Pihak pertubuhan meminta pasangan ini hadir ke pejabat mereka.

7 Julai 2026 — Pasangan ini hadir ke pejabat pertubuhan tersebut dan diterima oleh seorang pekerja bahagian kebajikan, yang mencatat maklumat serta menyalin dokumen-dokumen berkaitan (bil utiliti, cukai tanah, dan taksiran). Menurut pasangan ini, pekerja tersebut kelihatan tersentuh mendengar kisah mereka dan memberitahu bahawa mereka berkemungkinan menerima bantuan sewa rumah, serta diminta pulang untuk menunggu panggilan susulan.

06

Lawatan Sukarelawan pada 12 Julai 2026

11 Julai 2026 — Seorang sukarelawan menelefon dan memaklumkan bahawa satu lawatan akan diadakan pada keesokan hari. Isteri, dengan penuh keterbukaan, memaklumkan kepada sukarelawan tersebut agar berhati-hati kerana mereka tinggal serumah dengan seorang lelaki yang mempunyai masalah kesihatan mental dan kerap tidak berpakaian.

12 Julai 2026, kira-kira jam 10:30 pagi — Tiga orang sukarelawan tiba di rumah. Pasangan ini menyambut mereka dengan mesra, namun seorang sukarelawan muda tidak membalas layanan tersebut dengan cara yang sama. Menurut pemerhatian isteri, sikap sukarelawan tersebut terasa seperti sedang menyiasat sesuatu kesalahan, bukannya menilai keperluan bantuan.

Berikut adalah sebahagian daripada apa yang dialami dan dirasakan oleh pasangan ini sepanjang lawatan tersebut:

Isteri diminta membersihkan kawasan rumah yang, pada hakikatnya, sukar dijaga kebersihannya kerana struktur bangunan yang uzur dan pergantungan sepenuhnya kepada air hujan.

Beliau turut diminta menjual barangan yang bukan hak milik pasangan ini untuk dijual.

Isteri turut diminta agar bekerja, sedangkan beliau pernah menyertai alam pekerjaan sebelum ini, tetapi terpaksa berhenti kerana majikan tidak menguruskan permohonan visa kerjanya dan tidak menjelaskan gaji sebulan — suatu keadaan yang mendorong beliau untuk tidak lagi bekerja tanpa status yang sah.

Persoalan mengenai pegangan agama. Sukarelawan muda tersebut turut mempersoalkan pegangan agama suami, seorang penganut Kristian, dengan mencadangkan agar mereka memohon bantuan daripada gereja masing-masing sahaja.

Bantuan sewa rumah ditolak di lapangan. Apabila isteri menyuarakan keperluan mendesak untuk bantuan sewa rumah bagi keluar daripada persekitaran yang tidak selamat, beliau dimaklumkan secara terus bahawa perkara tersebut bukan tanggungjawab pihak sukarelawan.

Catatan tidak dibenarkan. Seorang sukarelawan yang lebih tua, yang membawa buku catatan untuk merekod maklumat, dihalang oleh sukarelawan muda tersebut daripada berbuat demikian. Akibatnya, tiada rekod rasmi dibuat pada hari itu.

Secara keseluruhannya, pasangan ini merasakan bahawa perbualan sepanjang lawatan tersebut tidak banyak tertumpu kepada bentuk bantuan yang boleh diberikan, sebaliknya lebih kepada penilaian yang bersifat menghakimi.

07

Tindakan Susulan yang Mengecewakan

Selepas lawatan tersebut, pasangan ini yang berasa kecewa menulis e-mel aduan kepada ibu pejabat pertubuhan tersebut di Kuala Lumpur, memohon bantuan sewa rumah dan melaporkan pengalaman mereka semasa lawatan sukarelawan.

Namun, e-mel tersebut tidak ditangani secara langsung oleh ibu pejabat, sebaliknya dipanjangkan semula kepada cawangan Melaka — cawangan yang sama yang menjadi punca aduan tersebut.

Tidak lama kemudian, sukarelawan muda yang sama mula menghantar mesej WhatsApp terus kepada suami, yang ketika itu sedang mengalami tekanan perasaan yang tinggi. Pasangan ini merasakan tindakan ini sebagai satu bentuk gangguan yang menambahkan lagi beban emosi mereka.

Kesimpulan

Berdasarkan pengalaman ini, pasangan ini telah membuat keputusan untuk tidak lagi berurusan dengan cawangan pertubuhan tersebut di Melaka, dan menolak sebarang lawatan lanjutan daripada sukarelawan cawangan berkenaan. Sebaliknya, mereka bercadang menyerahkan semua dokumen terus kepada ibu pejabat di Kuala Lumpur, dengan harapan penilaian yang lebih adil dan telus dapat dilakukan.

Mereka hanya berharap agar ada pihak yang benar-benar prihatin terhadap nasib warga emas yang terpinggir — tanpa prasangka agama, tanpa sikap menghakimi, dan tanpa birokrasi yang menjadi penghalang kepada bantuan yang sepatutnya sampai kepada yang memerlukan.

Sekian · Melaka, Malaysia